Paradise Lost- Obsidian (Nuclear Blast 2020)

Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ασχολήθηκα με με τους Paradise Lost, μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες της εφηβείας μου .Εδώ έχουμε μία περίπτωση back to the roots. Είναι περίεργο πως κάθε φορά αυτή η μπάντα μου ξυπνάει μνήμες, αν και ενώ ουσιαστικά αφήνω για καιρό την ενασχόληση μαζί τους, πάντα ξαναγυρνάω σε αυτούς….Ο δίσκος αυτός ξεκινάει σαν να έχουμε μείνει στο τελείωμα του Medusa το οποίο ήταν αρκετά brutal για τα δεδομένα τους ,αλλά έχουμε και κάποιες εκπλήξεις με τις κλασικές κυκλικές Sisters of Mercy μελωδίες που ο Mackintosh δεν έβγαλε τελικά ποτέ από το μυαλό του. Υπάρχουν στιγμές που θα μπορούσαν να υπάρξουν και να σταθούν τόσο στο Symbol of life και Faith Divides Us, αλλά και στο προηγούμενο ,το Medusa. To Obsidian ήρθε εδώ για να με κάνει να θυμηθώ και να ξαναμελετήσω μία από τις μπάντες που έχω δει πολλές φορές στη ζωή μου( και μερικές φορές μετάνιωσα, μερικές όχι).Το αποτέλεσμα πάντως γενικά είναι άρτιο.

Για να το αναλύσουμε λίγο, μετά το Fall from Grace που ξεκάθαρα θα μπορούσε να είναι στο Medusa, έχουμε μία μετάβαση σε στιγμές και tracks τα οποία θα μπορούσαν να είναι άνετα στο ομώνυμο ή στο Symbol of life… Kαι μετά ακολουθεί το Serenity, ένα κομμάτι που σίγουρα θα παιχτεί live και θα πετύχει ! Eίναι ό,τι πρέπει για συναυλία ,με έντονο ρυθμό που θα κάνει τα πλήθη να χτυπηθούν ρυθμικά.

Στο Hope Dies Young φαίνονται ιδιαίτερα οι κυκλικές μελωδίες που αναφέραμε προηγουμένως και μας θυμίζουν έντονα και το παρελθόν ακόμα (αν και μπορεί να φανώ αιρετικός για αυτό, εμένα μου ήρθε στο μυαλό το Draconian Times)

Ο Mackintosh σταθερός στην ποιότητα που μας έχει συνηθίσει ,φοβερός κιθαρίστας με κάποια σόλο τα οποία μυρίζουν από μακριά Halifax. Ο Nick Holmes από την άλλη μεταμορφώνεται από τον πιο “καθαρό” εαυτό του άνετα σε Old Nick κάνοντας με να σκεφτώ ότι περνάει δεύτερη νιότη μετά από τα φωνητικά τα οποία έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια.

Σε μένα την καλύτερη γεύση από τα tracks μου άφησαν το Ravenghast και το Ending Days, στα οποία νομίζω ότι θυμίζουν πολύ έντονα το ένδοξο παρελθόν στο οποίο τους άφησα ,αν και τελικά όπως προείπα πάντα ξαναγυρνάω σε αυτούς .Συνολικά είναι μία πολύ όμορφη κυκλοφορία η οποία θα αφήσει καλή εντύπωση τόσο σε αυτούς που αμφισβήτησαν όσο και σε αυτούς που είναι ταγμένοι σε αυτούς.

Αν και ο ίδιος υπήρξα από τους “αμφισβητίες”, αυτή την κυκλοφορία θα την έχω στη δισκοθήκη μου και θα την ακούσω πολλές φορές ακόμα, μιας και μονοπώλησε το ενδιαφέρον μου τις τελευταίες μέρες από τότε που κυκλοφόρησε (μήπως τελικά με όλα τα άλμπουμ τους το ίδιο έπαθα;)

Εν τέλει δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι μία φοβερή μπάντα ,νομίζω. Μία από τις επιδραστικότερες της δεκαετίας του 90 ,η οποία συνέχισε σταθερά εδώ και τριάντα χρόνια περίπου σπάζωντας πολλές φορές τα στεγανά. Ακολουθώντας άλλους δρόμους ,είτε πατώντας πάλι στις ρίζες τους συνολικά παραμένουν ένας ογκόλιθος. Τους αγαπώ,τους αγάπησα και θα συνεχίσω καθώς φαίνεται να τους αγαπάω ακόμα για χρόνια. Ακούστε το Οbsidian μονορούφι και αφεθείτε σε αυτό. Το αξίζει.

Ρε τους μπαγάσες…Με συγκίνησαν πάλι…

Σχετικά με spoon

My name is Spoon and i am funky! Μου αρέσει η ακραιότητα σε ολες τις μορφές της τέχνης, οι Bad Brains και η ζάχαρη. Grind on!

Τσέκαρε επίσης

Μουσικές κυκλοφορίες Ιουλίου 2020!

Αν κατάλαβε κανένας ποτέ πέρασε ο Ιούνιος, να μας το πει και εμάς!! Οδεύουμε λοιπόν …