Νέα κυκλοφορία: “Straight Songs of Sorrow” – Mark Lanegan (2020)

Θα ξεκινήσω το άρθρο αυτό λέγοντας πως τον Mark Lanegan τον ξέρω από τους Queens of the Stone Age. Όταν άκουσα τη φωνή του, και είδα τη σκηνική του παρουσία, μου έκανε τεράστια εντύπωση. Αυτό επειδή οι υπόλοιποι QOTSA είναι ακριβώς το αντίθετο, αμφεταμίνες σε ανθρώπινη μορφή. Ο Lanegan εκπέμπει μια ηρεμία, μια σοφία πάνω στη σκηνή, ταυτόχρονα όμως έχει μια ένταση, είναι περίεργο να το περιγράφεις με λόγια. Γι’αυτό ήμουν περίεργος να δω πως θα είναι το νέο του solo album, “Straight Songs of Sorrow”.

Το Straight Songs of Sorrow λοιπόν είναι το 12ο solo album του Lanegan, το οποίο κυκλοφόρησε 8 Μαΐου 2020 από την Heavenly Recordings. Λίγες βδομάδες δηλαδή μετά την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας του, “Sing Backwards and Weep”. Όπως φαίνεται και από τους στίχους, υπάρχουν αρκετές αναφορές (έστω και ποιητικά κρυμμένες) στη ζωή του, από το βιβλίο αυτό.

Όποιος περιμένει ένα ροκ άλμπουμ (όπως εγώ), δεν θα το πάρει. Η μουσική αυτού του άλμπουμ γενικά κυμαίνεται σε ατμόσφαιρες new wave, country, και σχεδόν trip hop σημεία. Η απλότητα στην παραγωγή είναι χαρακτηριστική εδώ, με αργά μονότονα bass synths, ακουστικές κιθάρες, ηλεκτρονικά beats, και η φωνή σε στυλ country, σχεδόν απαγγέλοντας τους στίχους. Synth-pop και country meets Tom Waits. Σαν σύνολο, η μουσική δεν φτιάχτηκε για να πρωταγωνιστήσει, είναι ένα ταιριαστό “χαλί” για την ποίηση του Lanegan.

Στιχουργικά, το άλμπουμ είναι εκπληκτικό. Ο Lanegan έχει τεράστιο ταλέντο με τις λέξεις, θα ήθελα πολύ να διαβάσω και το βιβλίο του. Αναμνήσεις ανθρώπων, αναμνήσεις εποχών και στιγμών, εσωτερικές σκέψεις, και γλαφυρές περιγραφές εικόνων.

Σε αρκετά σημεία, αυτοπαρουσιάζεται ως άνθρωπος στη δύση της ζωής του.

“Lord, I wish that you could see me, I stagger now, a wounded Atlas.”

“My days are numbered, eternal slumber, death is my due.”

Επίσης, ο τρόπος που σε βάζει μέσα σε ένα σκηνικό που έχει ζήσει, είναι αριστοτεχνικός.

“A walk beneath the viaduct, laughing to myself at some stupid old joke. The thought occurs to get unfucked, I stand on Second Ave. trying to bum a smoke, a cop says, “Move along,” lest I get locked up.”

Είμαι Αθήνα τον Μάιο, έξω έχει σχεδόν 40άρια, αλλά όταν ακούω το Internal Hourglass Discussion, ζω για λίγο έστω και εικονικά το Seattle.

Αυτό το άλμπουμ έχει νόημα να το ακούσεις διαβάζοντας τους στίχους, γιατί είναι μια ολιστική εμπειρία. Έχει νόημα να προσπαθήσεις (δεν είναι και δύσκολο) να ακολουθήσεις τον Lanegan όπου σε πάει. Ήταν μια διαφορετική εμπειρία για έναν 26χρονο χαζομεταλά, την συστήνω αν θέλετε να διευρύνετε τους ορίζοντές σας.

Σχετικά με Metaleon

Μου αρέσουν τα κουάκερ, τα DIY πρότζεκτ, ο David Fincher, και να γράφω. 26/M/ATH, GR

Τσέκαρε επίσης

Μουσικές κυκλοφορίες Ιουλίου 2020!

Αν κατάλαβε κανένας ποτέ πέρασε ο Ιούνιος, να μας το πει και εμάς!! Οδεύουμε λοιπόν …