FUCK YOU I WON’T DO WHAT YOU TELL ME.

Ένα θρυλικό άλμπουμ, σίγουρα το αγαπημένο μου debut άλμπουμ, ίσως και το καλύτερο debut άλμπουμ ever. Οι Rage Against the Machine δημιουργήθηκαν το 1991, και το 1992 κυκλοφόρησαν αυτό εδώ το αριστούργημα. Πώς γίνεται 4 άτομα να γράφουν ιστορία τόσο σύντομα, δεν το’χω εξηγήσει ακόμα.

Αρχικά να θέσω το πλαίσιο για τη δημιουργία αυτού του δίσκου. Οι Rage Against the Machine είναι 4 άτομα, και όλοι τους, ενώ έχουν το στίγμα του outsider, μεγάλωσαν σε οικογένειες με καλλιτέχνες ή ακαδημαϊκούς ανθρώπους. Οπότε η οργή τους για την κατάσταση της χώρας που βρίσκονται, και κατ’επέκταση του κόσμου, είχε τα θεμέλια για να εκφραστεί με ορθότατο τρόπο. Τώρα, για το συγκεκριμένο άλμπουμ. Το άλμπουμ αυτό ηχογραφήθηκε στο Los Angeles, τον Απρίλιο-Μάιο του 1992. Ακριβώς δηλαδή πάνω στην εποχή των L.A Riots, της εξέγερσης και των ταραχών στο Los Angeles, που ξεκίνησαν από την αθώωση 4 αστυνομικών που ξυλοκόπησαν τον Rodney King, έναν αφροαμερικανό άνδρα, και κατέληξαν με κατεστραμμένο το μισό LA.

Συνδυάζοντας στοιχεία funk, rock, hip-hop, και πολλά ακόμα, η μουσική των Rage είναι τόσο ανατρεπτική όσο και η γενικότερη φιλοσοφία τους. Ο Zach de la Rocha, ένα μεγάλο μουσικό μου είδωλο, έχει τόσο συναισθηματισμό στη φωνή του, που σε πείθει με αυτά που λέει, ακόμα και πριν διαβάσεις τι λέει. Μια φωνή νεανική, επιθετική, γεμάτη πάθος, είτε ραπάροντας, είτε screamάρωντας. Η (σχεδόν) κιθάρα του Morello, που έχει τις πρωτοποριακές τεχνικές ως χαρακτηριστικό γνώρισμα, αλλά έχει και κρυμμένα shredαρίσματα (π.χ solo του Take the Power Back). Το μπάσο του Commerford κυμαίνεται γουργουρίζοντας και γρυλίζοντας, πάντα όπως πρέπει να είναι όμως. Κλείνοντας για το rhythm section τώρα, ίσως το πιο groovy rhythm section (από Καυκάσιους σίγουρα), ο Brad Wilk παίζει με τον Commerford λες και γεννηθήκανε να παίζουνε μαζί.

Οι στίχοι του Rage Against the Machine γράφτηκαν όταν ο De la Rocha ήταν 20-21 χρονών. Ο λυρισμός, το περιεχόμενο και η οξυδέρκειά που επιδεικνύονται σ’αυτούς τους στίχους όμως είναι αξιοθαύμαστα.

“It’s set up like a deck of cards, they’re sendin’ us to early graves for all the diamonds, they’ll use a pair of clubs to beat the spades.”

Αυτοί οι 3 στίχοι είναι ένα τέλειο παράδειγμα του ταλέντου του De la Rocha, φαίνεται πως μπορεί να δημιουργήσει υπέροχη ποίηση με κοινωνικοπολιτικό νόημα, από το ο,τιδήποτε.

Πολύ ενδιαφέρον επίσης έχει η σύνθεση των κομματιών, όπου μουσικά, τρεις μουσικοί που ηχογραφούν λάιβ, μπορούν να αποδώσουν στον βέλτιστο βαθμό μια τεράστια γκάμα ήχων. Από hip-hop παραγωγές στο κουπλέ του Fistful of Steel, από funk ρυθμούς στο ίντρο του Take the Power Back, μέχρι punk και σχεδόν metal αισθητική στο outro του Freedom.

Είναι ένα άλμπουμ που έχω στην καρδιά μου, το εξώφυλλο είναι από τα καλύτερα εξώφυλλα ever, και οι Rage Against the Machine θα είναι για πάντα στο μυαλό μου ως ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα που υπήρξαν.

Σχετικά με Metaleon

Μου αρέσουν τα κουάκερ, τα DIY πρότζεκτ, ο David Fincher, και να γράφω. 26/M/ATH, GR

Τσέκαρε επίσης

Μουσικές σκηνές ανά τον κόσμο – Gothenburg Melodic Death Metal Scene

Μια αλλαγή κλίματος από το πρώτο άρθρο, που μιλούσε για την grunge. Σ’αυτό αναλύω την …