Εν αρχή ην το χάος.

Σαν πρώτο μου άρθρο, και ως metalhead, θεώρησα ταιριαστό να γράψω για το πρώτο metal album της ιστορίας.

Το ομώνυμο Black Sabbath, των Black Sabbath.

Ένα άλμπουμ που επηρέασε αμέτρητες πτυχές της ροκ μουσικής, αλλά και της τέχνης γενικότερα, και έβαλε πολλαπλές βάσεις για ένα ολόκληρο είδος μουσικής, και τα παρακλάδια του.

Γιατί λοιπόν θεωρείται τόσο σημαντικό το άλμπουμ αυτό; Η μουσική δεν είναι πια heavy, τώρα έχουμε Pantera, Neurosis, Meshuggah, τι να μας πει ένα τρίτονο. Οι στίχοι δεν είναι πια edgy, στην εποχή των Cannibal Corpse, Death, Slipknot, τι να μας πουν οι ιστοριούλες με μία μαύρη φιγούρα. Η μυστηριώδης ατμόσφαιρα των σταυρών και των μαυροντυμένων μαλλιάδων ίσως ωχριά σε shock value μπροστά στις συναυλίες Deicide ή Mayhem, όπου έχουμε live γουρουνοκεφαλές και καμιά ντουζίνα πεντάλφες. Τι κάνει αυτό το δημιούργημα τεσσάρων 20χρονων Βρετανών να θεωρείται άξιο, ακόμα και 50 χρόνια μετά τη δημιουργία του;

Για μένα είναι το γεγονός πως όλες αυτές οι μπάντες, και βασικά η συντριπτική πλειοψηφία των συγκροτημάτων που χαρακτηρίζονται ως metal, έχουν επηρεαστεί μουσικά, λυρικά, σε image, ακόμα και στην έννοια της ριζοσπαστικότητας και της εφευρετικότητας στην τέχνη, από τους Black Sabbath, αν όχι από πρώτο χέρι, από δεύτερο-τρίτο το πολύ.

Ο δίσκος λοιπόν ξεκινάει, και όταν δεις τα charts της εποχής, τι μουσική ακουγόταν εκείνη την εποχή, καταλαβαίνεις γιατί το πρώτο ριφφ του Black Sabbath (που επίτηδες το υποτίμησα προηγουμένως, κατ’ εμέ στέκεται επάξια σαν βαρύ riff ακόμα και σήμερα), σε σκαλώνει, γιατί δε μοιάζει με Beatles, Elvis, Simon and Garfunkel, ή οτιδήποτε άλλο έχει ξαναακουστεί. Και όταν περνάς στο κουπλέ (για να ηρεμήσεις, χα, που να ξερες), ούτε κι αυτό μοιάζει με κουπλέ “παιδιών των λουλουδιών”. Ο Ozzy πήρε όλη την creepy ατμόσφαιρα από τους στίχους του Geezer και το ερμήνευσε ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ έπρεπε. Το shock στοιχείο (που είχε και παλιότερους εκπροσώπους, π.χ. Screamin’ Jay Hawkins, The Who, Iggy Pop, etc.), εδώ βρήκε την μουσική που του ταίριαζε απόλυτα, και σ’αυτό οφείλεται η δικαιολογημένη επιτυχία του Black Sabbath.

Συνεχίζουμε με πιο mainstream στοιχεία, φυσαρμόνικες του The Wizard, πεντατονικά jams του Behind the Wall of Sleep, αλλά τα θεμέλια έχουν μπει, όλα αυτά τα mainstream στοιχεία χρησιμεύουν για να δείξουν πως “Ξέρουμε να το κάνουμε έτσι, αλλά fuck it.”

Προσωπικό αγαπημένο το N.I.B, έκανε τον Geezer Butler είδωλο μου, και πέρα από το bass intro, ήταν η πρώτη φορά που άκουσα την μπασογραμμή να αλλάζει ακόρντα από κάτω, και η κιθάρα να μένει ίδια, blew my mind. Επίσης, “My name is Lucifer, please take my hand.”, ίσως φαίνεται cringy σήμερα, αλλά πάλι, αναλογιζόμενοι το πλαίσιο, έγινε το εφαλτήριο για όλη την εικόνα του σατανισμού και του occultism στην μουσική, που εξελίχθηκε σε ολόκληρα είδη (satanic black/death metal).

Side B, μια διασκευή (Evil Woman) που μπήκε με πιέσεις του management και ίσως χαλάει το mood που τόσο ωραία έχουν φτιάξει στο Side A, το Sleeping Village με την εισαγωγή-προάγγελο του Planet Caravan, και τη συνέχεια με τα χαρακτηριστικά πια Iommi riffs και solos, και ακόμα μια διασκευή, στο κομμάτι Warning, στην οποία φαίνεται ο τρόπος έγραφαν μουσική οι Black Sabbath, τεράστια τζαμαρίσματα στη μέση του κομματιού, που αν είναι να το κάνεις σε κάποιο κομμάτι, πολύ σωστά το κάνεις στο τελευταίο, να μην κάνει κοιλιά ο δίσκος. Τέλος, ένα wildcard, που χρησιμοποιήθηκε αντί του Evil Woman στην Αμερικανική έκδοση του δίσκου, αλλά στην Ευρωπαϊκή δεν υπήρχε καθόλου, το Wicked World, το οποίο είναι ηχητικά ένα tribute στους blues καλλιτέχνες, που ήταν οι κύριες επιρροές των Black Sabbath, πριν χαράξουν τον δικό τους χαρακτηριστικό δρόμο στην ιστορία της μουσικής.

Μαζί με τα άλλα δύο αρχικά άλμπουμ των Black Sabbath, Paranoid & Master of Reality, μπορείς να δεις μια πληθώρα στοιχείων (που δεν είναι όλα απαραίτητα δικές τους εφευρέσεις, αλλά οι Sabbath ήταν σίγουρα από τους πρώτους πρεσβευτές των στοιχείων αυτών), που επηρέασαν τόσους πολλούς καλλιτέχνες, και ενέπνευσαν τόσα πολλά είδη και ρεύματα στη μουσική.

Σχετικά με Metaleon

Μου αρέσουν τα κουάκερ, τα DIY πρότζεκτ, ο David Fincher, και να γράφω. 26/M/ATH, GR

Τσέκαρε επίσης

Μουσικές σκηνές ανά τον κόσμο – Gothenburg Melodic Death Metal Scene

Μια αλλαγή κλίματος από το πρώτο άρθρο, που μιλούσε για την grunge. Σ’αυτό αναλύω την …