The Last Of Us 2 | Review

Θα κάνω ένα μεγάλο spoiler(προσωπικό) από την αρχή, για το που θα κυμανθεί η κριτική μου για το εν λόγω παιχνίδι. Χωρίς δεύτερη σκέψη, από όλα τα παιχνίδια που έχω παίξει, το The Last Of Us 2, μπήκε στην πρώτη θέση! Και το λέω αυτό έχοντας παίξει τον τελευταίο ενάμιση χρόνο(άρα τα έχω φρέσκα στην μνήμη μου), παιχνίδια-γίγαντες, όπως το God Of War, The Last Of Us 1, Dishonored 1-2, Read Dead Redemption 2, Bloodborne, Death Stranding. Σίγουρα είναι και θέμα γούστου, και πολλοί, ίσως θα πέσουν να με φάνε πως το παιχνίδι δεν ήταν σε καμία των περιπτώσεων ανάλογο των προσδοκιών. Όπως και να έχει, σε αυτό το άρθρο δεν σκοπεύω να ασχοληθώ με τους επικριτές του παιχνιδιού, μιας και οι περισσότεροι εξ αυτών δεν έχουν παίξει καν το παιχνίδι και βασίζουν την κριτική τους σε ένα δυο spoiler, χωρίς να γνωρίζουν πώς χτίζονται αυτά εντός παιχνιδιού.Ας είναι, νομίζω πως ο κόσμος δεν είναι χαζός και μπορεί να καταλάβει την κριτική που έχει βάση, από αυτή που γίνεται από άτομα που δεν έχουν ιδέα για το τι πραγματεύεται το παιχνίδι.

Η κριτική μου θα είναι χωρισμένη σε δύο μέρη. Μια spoiler free με την γενικότερη εικόνα μου για το παιχνίδι και ένα μέρος με βαριά spoiler και ανάλυση του τι είδαμε στο σενάριο κτλ.Φυσικά θα προειδοποιήσω να σταματήσετε να διαβάζετε όταν αρχίζει εκείνο το σημείο, αν τυχόν δεν έχετε παίξει το παιχνίδι και σκοπεύετε να το κάνετε στο μέλλον.Φύγαμε!

Το παιχνίδι μου πήρε σε πραγματικό χρόνο περίπου 28 ώρες. Ξεπέρασα τον μέσο όρο, που απ’ όσο είχα δει ήταν κοντά στις 25 ώρες και αυτό διότι προσπαθούσα να ψάξω κάθε γωνία, έτσι ώστε να μην μου ξεφύγει τίποτα! Μιας και περιμέναμε το συγκεκριμένο παιχνίδι για χρόνια, γενικότερα δεν βιαζόμουν καθόλου να το τελειώσω και άνοιγα την κονσόλα μου μόνο όταν είχα πραγματικά όρεξη να παίξω, γι αυτό και διαβάζετε την άποψή μου για το παιχνίδι, σχεδόν έναν μήνα μετά την κυκλοφορία του. Από τα trailer κιόλας είχαμε δει, πως αν υπήρχε μια βασική διαφορά με το πρώτο μέρος, φυσικά αυτό ήταν τα γραφικά. Σίγουρα υπήρξε ένα μικρό downgrade στο κανονικό παιχνίδι, ωστόσο δεν έπαψε να είναι ρεαλιστικότατο!

Βέβαια, έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο που κάθε νέος triple A τίτλος, έχει και ομορφότερα γραφικά και αυτό δεν φαίνεται πως θα πιάσει ταβάνι σύντομα, μιας και είμαστε στην μετάβαση σε νέα γενιά! Τα γραφικά βέβαια είναι το περιτύλιγμα σε κάθε παιχνίδι, τι γίνεται με τα άλλα στοιχεία του παιχνιδιού; Όσο αφορά το combat μέρος του πράγματος, το παιχνίδι ξεφεύγει και εκεί από τον προκάτοχό του. Αν και το πως θα διαλέγεις τα όπλα και όλα τα υπόλοιπα σύνεργά σου παρέμεινε ίδιο, αφήνοντας μας μια γεύση από τα παλιά survival horror παιχνίδια, το combat αυτό καθ’ αυτό έγινε πλήρως απολαυστικό! Ένιωθες πραγματικά κάθε χτύπημα που κατάφερνες σε έναν αντίπαλό σου, αλλά και αυτά που δεχόσουν. Οι αντίπαλοι μετά από κάθε χτύπημα παραμορφώνονταν ή αιμορραγούσαν αναλόγως με το που και με τι τους χτυπούσες!

 

Όσον αφορά το περιβάλλον τώρα, στο οποίο λάμβανε δράση ο χαρακτήρας που χειριζόμασταν, έγιναν και εκεί σημαντικές αναβαθμίσεις. Πλέον υπήρχαν ψηλά χόρτα για να μην είσαι ορατός στους εχθρούε αλλά και υπήρχε η δυνατότητα να συρθείς κάτω από αυτοκίνητα για να κρυφτείς! Βέβαια, και οι αντίπαλοί μας εφοδιάστηκαν με παραπάνω καλούδια, όπως τα σκυλιά, που μπορούσαν να σε μυριστούν οπουδήποτε κι αν είχες χωθεί! Και όλοι ξέρουμε πόσο εκνευριστικά είναι, τα κατά τ’ άλλα συμπαθέστατα σκυλάκια, στα παιχνίδια! Φυσικά, δυνάμωσαν και οι μολυσμένοι μας εχθροί, με την εισαγωγή των Shamblers, οι οποίοι πέραν του ότι αν σε πιάσουν σε κομματιάζουν μονομιάς, απελευθερώνουν και ένα τοξικό αέριο το οποίο σε καίει και σε σκοτώνει σε δευτερόλεπτα!

Πηγαίνοντας προς το open world του πράγματος και το τερέν στο οποίο περιπλανάσαι και αντιμετωπίζεις τους παραπάνω εχθρούς, ο χώρος περιήγησης, τα κτήρια και οι χώροι που μπορείς να ψάξεις έχουν σίγουρα αυξηθεί και εμπλουτιστεί, ωστόσο και πάλι ανά chapter τα όρια είναι συγκεκριμένα! Υπήρξαν αρκετά κεφάλαια με περιήγηση σε εξωτερικά μέρη, κυρίως στην αρχή του παιχνιδιού, ωστόσο όσο περνούσε η ώρα, τα αποπνικτικά κτήρια και υπόγεια πήραν την σκυτάλη, ανεβάζοντας το άγχος κατακόρυφα! Αυτό που θα ήθελα να τονίσω επίσης όσον αφορά τις αποστολές και τα κεφάλαια, είναι πως υπήρχε φοβερή ροή και καθόλου επαναληψιμότητα! Αν έχουν ένα θέμα ακόμη και οι μεγάλες παραγωγές, αυτό είναι πως σε πολλά σημεία κανείς σχεδόν τις ίδιες και τις ίδιες αποστολές, για να γεμίσει ο χρόνος. Το Last Of Us σίγουρα απέφυγε αυτό το σημείο και με το παραπάνω!

Ως εδώ, νομίζω πως όσοι έχουν παίξει το παιχνίδι θα συμφωνούν με τα παραπάνω,δηλαδή πως το παιχνίδι κράτησε μεν την βασική του δομή σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, αναπτύσσοντάς την παράλληλα! Σίγουρα το The Last Of Us 1 δεν μπήκε στο πάνθεον των videogames επειδή έφερε κάτι τρομερά επαναστατικό όσον αφορά το gameplay, το combat κτλ. στην βιομηχανία. Με αυτό που δέθηκε πραγματικά ο κόσμος ήταν η ιστορία του και οι τραγικές φιγούρες της Ellie και του Joel, καθώς και ο δεσμός που αναπτύχθηκε μεταξύ τους. Ήταν ανάλογο το σενάριο και στο δεύτερο παιχνίδι; Για εμένα και με το παραπάνω! Δεν καταλαβαίνω πραγματικά πλέον τι αποζητά το κοινό. Όλοι έχουν βαρεθεί τα κλισέ σενάρια και τα happy endings, ωστόσο κανείς δεν είναι έτοιμος για όταν το σενάριο ενός παιχνιδιού τους κάνει να νιώσουν άβολα και να τους βγάλει από το ”comfort zone” τους.

Το σενάριο παίζει πραγματικά με την ψυχολογία αυτού που βιώνει την όλη εμπειρία. Το παιχνίδι φρόντισε να μας ρίχνει το ένα χαστούκι μετά το άλλο! Ξεκινάει με ένα μεγάλο σοκαριστικό γεγονός και από εκεί και πέρα, με την εισαγωγή και ενός νέου πρωταγωνιστή, παίζει πραγματικά με τον πόνο μας. Σε αναγκάζει να κάνεις πράγματα, που κυριολεκτικά δεν αντέχεις να κάνεις, ωστόσο όσο μπαίνεις όλο και πιο βαθιά τα συναισθήματά σου για τον κάθε χαρακτήρα αλλάζουν εντελώς! Το όλο σενάριο γεννά πολλά διαχρονικά ερωτήματα, όπως αν η εκδίκηση για κάτι σημαίνει και ανακούφιση και αν τελικά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Το παιχνίδι το τερμάτισα την περασμένη Δευτέρα και ακόμα έχω ένα κόμπο στο στομάχι από όλο αυτό που βίωσα. Να τονίσω πως τα παραπάνω δεν τα λέω με αρνητική χροιά, επιτέλους έπαιξα ένα παιχνίδι που δεν σου δίνει αυτό που θες, ούτε και τρισευτυχισμένες στιγμές. Σου ρίχνει στα μούτρα την ωμή πραγματικότητα και βία.

 

Δυστυχώς, δεν μπορώ να αναφερθώ παραπάνω στο κομμάτι του σεναρίου, το οποίο είναι και το βαρόμετρο του παιχνιδιού, ωστόσο οποιαδήποτε παραπάνω κουβέντα θα αρχίσει να δίνει άφθονα spoilers και θα χαθεί η μαγεία για κάποιον που σκοπεύει να παίξει τον εν λόγω τίτλο στο μέλλον. Κλείνοντας το κομμάτι του spoiler free μέρους, το πρώτο μέρος του παιχνιδιού ήταν και η μουσική του τεράστιου Gustavo Santaolalla. Ο ίδιος έγραψε την μουσική και για το δεύτερο μέρος και φυσικά διέπρεψε για άλλη μια φορά, αν και θεωρώ πως σε σχέση με το πρώτο μέρος, δεν ντύθηκαν αρκετά οι διάφορες σκηνές, παρά μόνο σε ελάχιστα σημεία.

Εν κατακλείδι, το παιχνίδι πραγματικά το απόλαυσα! Από πλευράς εξερεύνησης, το παιχνίδι διπλασιάστηκε. Υπήρξε εισαγωγή νέων εχθρών και δυνατοτήτων μάχης. Επιπροσθέτως υπήρξαν φοβερές σκηνές δράσης τόσο ως gameplay αλλά και σκηνοθετικά. Στο τέλος της ημέρας βέβαια, αυτό που πραγματικά θα μου μείνει χαραγμένο είναι οι τραγικές φιγούρες του παιχνιδιού, το τέρας που δημιουργείται όταν κάποιος αποζητά την εκδίκηση και οι θυσίες τελικά που θα πρέπει να γίνουν αναγκαστικά. Το συστήνω πραγματικά ανεπιφύλακτα!

 

ΑΠΌ ΕΔΏ ΚΑΙ ΠΈΡΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΎΝΕ ΔΙΆΦΟΡΕΣ ΣΚΈΨΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ, ΟΙ ΟΠΟΊΕΣ ΠΕΡΙΈΧΟΥΝ ΠΆΡΑ ΠΟΛΛΆ SPOILERS. ΑΝ ΣΚΟΠΕΎΕΤΕ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΊΤΕ ΜΕ ΤΟ THE LAST OF US 2, KΆΠΟΥ ΕΔΏ ΘΑ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΚΛΕΊΣΕΤΕ ΤΟ ΆΡΘΡΟ. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΑΝ ΦΤΆΣΑΤΕ ΈΩΣ ΕΔΏ!

Αρχικά, βάζουμε αυτό εδώ να παίζει από πίσω! Όχι ότι θα ήταν κάποιο φοβερό spoiler να το κάνω και παραπάνω, αλλά προτιμώ να τους σκάσει η κιθάρα του Santaolalla, από το συγκεκριμένο κομμάτι, για πρώτη φορά στη σκηνή με την Ellie και τον Joel στο διαστημόπλοιο!

Επιτέλους, μπορώ να πάρω μιά βαθιά ανάσα και να αρχίσω να αραδιάζω όλα όσα θέλω να βγάλω από μέσα μου, μετά το τέλος του παιχνιδιού!

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή! Το παιχνίδι ξεκινά δείχνοντας την Ellie να είναι στην αρχή μιας ομοφυλόφιλης σχέσης, με την Dina. Μετά τα πρώτα leaks του παιχνιδιού, το πρώτο κύμα αρνητικών σχολίων έγινε λόγω του συγκεκριμένου γεγονότος. Εγώ τώρα τι να σχολιάσω ακριβώς; Ακούσαμε μέχρι και για ατζέντα η οποία έπρεπε να εκπληρωθεί και να προπαγανδίσει. Και μιλάνε οι ίδιοι που έχουν παίξει εκατοντάδες χιλιάδες παιχνίδια με του Ρώσους να είναι οι κακοί, οι δαίμονες και οι τερατόμορφοι και οι Αμερικάνοι οι καλοί που μάχονται για το δίκιο τους. Α, εκεί δεν έχουμε να κάνουμε με ατζέντες μωρέ.. Όπως και να χει ακόμα και αν κάποιος δεν αντέχει τόσο πολύ να βλέπει μια ομοφυλόφιλη σχέση μπροστά του, οκ τι να πω, το αντέχει μόνο όταν το αναζητά σε γνωστό πορτοκαλί site ;).

Και κάπου εκεί φτάνουμε στο θάνατο του Joel από τον νέο χαρακτήρα του παιχνιδιού, την Abby. Εδώ οκ, να καταλάβω πως ένας χαρακτήρας που λατρεύτηκε και πρωταγωνίστησε στο πρώτο παιχνίδι, πέθανε ξαφνικά στις πρώτες δύο ώρες του παιχνιδιού. Σίγουρα, υπήρξε ένα μεγάλο σοκ, αλλά ρε παιδιά συγγνώμη, εκεί μπαίνει ένα μεγάλο X για το παιχνίδι; Απλά και μόνο επειδή πράττει εκτός κουτιού και μας δίνει ένα γερό χαστούκι; Εγώ σε εκείνο το σημείο ανασκουμπώθηκα από την καρέκλα μου και κατάλαβα πως το παιχνίδι δεν αστειεύεται!

Από εκείνο το σημείο κι έπειτα ακολουθούμε τον ματωμένο δρόμο της Ellie, βλέποντας την να σκοτώνει τους φίλους της Abby ψάχνοντάς την. Κάπου εκεί αρχίζουμε και αναρωτιόμαστε αν τελικά η Ellie ξεφεύγει από τα πλαίσια της εκδίκησης και χάνει τον έλεγχο. Και ενώ έχουμε φτάσει στο σημείο που φτάνουμε όλο και πιο κοντά στην Abby, σκοτώνοντας τον καλύτερο της φίλο και την έγκυο γυναίκα του, μας προλαβαίνει εκείνη στο κρησφύγετό μας και το παιχνίδι έρχεται τούμπα.

Ξάφνου, παίρνουμε τον έλεγχο της Abby και βλέπουμε μέσα από τα δικά της μάτια, τις περιπέτειές της όσο εμείς την προσεγγίζαμε με την Ellie. Ναι μεν την είχαμε χειριστεί και μερικά λεπτά στην αρχή, ωστόσο τώρα πλέον παίζαμε με το άτομο που είχε βασανίσει και σκοτώσει με βάναυσο τρόπο τον Joel. Ωστόσο, όσο προχωρούσε το παιχνίδι, τουλάχιστον εγώ άρχισα να κατανοώ στο τι οδήγησε την Abby σε αυτήν την πράξη. Φυσικά, ήταν η δολοφονία του πατέρα της, γιατρού των FireFlies, από τον Joel. *Να μην ξεχάσω να πω το άγχος που έφαγα έχοντας την Abby στο υπόγειο του νοσοκομείου με το θυριώδη Rat King..με έκοψε αρκετές φορές στα δύο έως ότου καταφέρω να το σκοτώσω. Επιτέλους και ένας αξιόλογος και δύσκολος αντίπαλος μέσα στο παιχνίδι! *

Κάπου εκεί, άρχισε να ξεπροβάλλει το τι ήθελε να πει το παιχνίδι. Αυτό δεν ήταν άλλο, από τον τεράστιο, φαύλο κύκλο της εκδίκησης. Το πώς η Abby πήρε εκδίκηση από τον Joel σκοτώνοντάς τον, δίνοντας την σκυτάλη στην Ellie για να αποζητήσει τον θάνατό της. Η Abby στην αρχή του παιχνιδιού, ενώ σκότωσε τον Joel, αποφάσισε να μην σκοτώσει την Ellie. Πράγμα που έκανε και στην δεύτερη αναμέτρηση τους. Μια αναμέτρηση που πραγματικά έβγαλα εις πέρας κρατώντας το χειριστήριο αλλά και το κεφάλι μου.

Είχα αυτή την αντίδραση διότι το παιχνίδι μου ζητούσε έχοντας τον έλεγχο της Abby, να παλέψω με αντίπαλο την Ellie. Μετά από μια αιμοβόρα μονομαχία, η Abby καθηλώνει για άλλη μια φορά την Ellie, ωστόσο αποφασίζει και πάλι να την αφήσει να ζήσει μαζί με την έγκυο Dina(με το παιδί του Jesse που είχε σκοτωθεί λίγα λεπτά πριν από την Abby). Και εδώ έρχεται η καταλυτική παρουσία ενός νέου προσώπου που θέλω να σχολιάσω, του Lev.

Αν το παιχνίδι σχολιάζει κάτι για την εκδίκηση, αυτό είναι πως ακόμα και αν την πάρεις, το μίσος σου και οι εφιάλτες σου δεν φεύγουν από μέσα σου. Αυτό έγινε αρχικά με την περίπτωση της Abby, όπου φαίνεται να αποχωρίζεται το σκληρό και βίαιο χαρακτήρα της μόνο όταν βρίσκει έναν δεσμό και έναν σκοπό και αυτός βρίσκεται στο πρόσωπο του Lev, ο οποίος καταφέρνει να την πείσει ακόμα και αφού η Ellie έχει σκοτώσει τους καλύτερούς της φίλους, να αφήσει αυτή και την Dina να ζήσουν!

Και κάπου εκεί μπαίνοντας στην τελική και ψυχοπλακωτική ευθεία, βρίσκουμε την Ellie σε ένα αγρόκτημα μαζί με την Dina αλλά και το μωρό που εχει φέρει πλέον στον κόσμο, να ζουν ειρηνικά και ευτυχισμένα. Σκάει όμως από το πουθενά ο Tommy και αναφέρει πως κάποιος του έδωσε συντεταγμένες για το που βρίσκεται η Abby. Και εκεί κάπου η Ellie καταλαβαίνει πως τα μετατραυματικά της οράματα με τον θάνατο του Joel, δεν θα σταματήσουν αν δεν πάρει την εκδίκηση που αποζητά από την αρχή του παιχνιδιού.

Φτάνοντας λοιπόν στο τελικό κεφάλαιο, βρίσκουμε την Abby όμηρο από κάποιους εμπόρους σκλάβων. Όταν εισχωρούμε με την Ellie στο κρησφύγετό τους, την βρίσκουμε μαζί με τον Lev δεμένους σε ένα πάσσαλο και ετοιμοθάνατους. Αν και αρχικά η Ellie αποφασίζει να τους αφήσει να φύγουν, έχοντας άλλο ένα όραμα από τον νεκρό Joel, αποφασίζει μονομαχήσει με την Abby μιά και καλή. Οι δυο εξουθενωμένες γυναίκες παλεύουν μέχρι τελικής πτώσεως με την Abby να κόβει, δαγκώνοντάς τα, δυο δάχτυλα της Ellie.

Ωστόσο, η Ellie καταφέρνει να την καθηλώσει και να είναι ένα βήμα πριν να την πνίξει. Και εκεί που είμαστε όλοι με κομμένη την ανάσα, η Ellie έχει μια ανάμνηση του Joel να παίζει κιθάρα στο περβάζι του σπιτιού του. Αυτό και μόνο την κάνει μα αφήσει την Abby κυριολεκτικά δευτερόλεπτα πριν πνίγει. Μια σκηνή που χωράει τεράστια συζήτηση.

Τι την έκανε λοιπόν να χαρίσει την ζωή, με την σειρά της, στην Abby; Στην τελευταία σκηνή βλέπουμε την Ellie να έχει μια συζήτηση με τον Joel, ένα βράδυ πριν τον θάνατό του. Εκεί όπου του εξηγεί πως δεν ξέρει αν θα μπορέσει να τον συγχωρέσει για το γεγονός ότι δεν την άφησε να πεθάνει στο ιατρείο των FireFlies και να υπάρξουν πιθανότητες να βρεθεί αντίδοτο για τον ιό και να έχει κάποιο νόημα η ζωή της, ωστόσο θα προσπαθούσε να βρει τρόπο να το κάνει.

Η σκηνή αυτή λοιπόν ίσως συμβολίζει την σημασία της συγχώρεσης, όπως έκανε η Ellie με την Abby και κάτι που δεν πρόλαβε να δουλέψει με τον Joel. Επιπροσθέτως, ίσως αυτή η σκηνή θύμισε στην Ellie μια αγαπητή φιγούρα και κατάλαβε το ποσό βαθιά την είχε καταπιεί το σκοτάδι, έχοντας κάνει τόσα αποτρόπαια πράγματα και έχοντας θυσιάσει τόσα πολλά πράγματα για να πάρει μια εκδίκηση που ίσως τελικά ακόμα και μετά τον θεωρητικό θάνατο της Abby δεν θα τις απομάκρυνε τα μετατραυματικά σοκ και το μίσος μέσα της!!

Πολλοί ήταν αυτοί που κατέκριναν το ότι, ο μόχθος ενός 25ωρου πήγε στράφι, με την Ellie να χαρίζει την ζωή στην Abby. Ωστόσο, νομίζω πως αυτά τα άτομα χάσανε και το νόημα το παιχνιδιού. Και αυτό ήταν ο ατέρμονος κύκλος της εκδίκησης και το πως αν κάποιος δεν τον κόψει, θα συνεχίσει να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Φυσικά τονίζεται, πως ακόμα και η εκπλήρωση των βίαιων ενστίκτων δεν βοηθάει εν τέλει σε τίποτα και απλά μεγαλώνει το κενό, το σκοτάδι και εν τέλη το μίσος μέσα μας.

Ως αποτέλεσμα βέβαια, η Ellie έχει να υποστεί όλες τις συνέπειες. Η Dina με το μωρό έχουν φύγει πλέον από το αγρόκτημα, ο φίλος της Jesse έχει πεθάνει, ο αδερφός του Tommy έχει χάσει το μάτι του και η ίδια πέραν του ψυχολογικού φόρτου που έχει επωμισθεί, έχασε και δυο δάχτυλα του αριστερού της χεριού. Θαρρώ πως κι αυτό είναι συμβολικό, μιας και στην τελευταία σκηνή φαίνεται πως δυσκολεύεται πλέον να παίξει κιθάρα. Η κιθάρα φυσικά είναι ένα σύμβολο του δεσμού της ίδιας και του Joel, που φαίνεται πως έσπασε μέσα από τις πράξεις της!

Αισθάνομαι πως δεν έχω σχολιάσει αρκετά τον χαρακτήρα της Abby που ήταν το ίδιο σημαντικός με αυτόν της Ellie. Θεωρώ πως ο κύριος Druckmann έπαιξε πραγματικά με τα συναισθήματά μας. Ξεκινήσαμε να μισούμε την Abby, ωστόσο στην πορεία άρχισε να φαίνεται πως κι αυτή λόγω συγκεκριμένων καταστάσεων βρέθηκε στο δρόμο της Ellie, μιας Ellie της οποίας τις πράξεις αρχίσαμε να κρίνουμε όσο προχωρούσε το παιχνίδι. Ακόμα και στο τέλος δεν ήξερες αν θα ήθελες να έχει σκοτώσει ή όχι η Ellie την Abby και σε συνδιασμό με την σκηνή από την τελευταία βραδιά της συνάντησης της Ellie με τον Joel, το τέλος μας βρήκε με έναν τεράστιο κόμπο στο στομάχι και με πολλά ανάμεικτα συναισθήματα. Πέρασα τρία βράδια να διαβάζω σε διάφορα site και την άποψη άλλων ατόμων για το τέλος και όχι μόνο του παιχνιδιού και πραγματικά τα συναισθήματα μου είναι τόσο ανάμεικτα και μπερδεμένα. Άρα μήπως έκανε κάτι καλά το παιχνίδι;

Κλείνοντας θα ήθελα να σταθώ στο ποσό αναζωογονητικά ήταν τα flashbacks του Joel και της Ellie, όπως εκείνο στο μουσείο δεινοσαύρων. Μια πολύ δυνατή στιγμή πατέρα και κόρης.. Πολλοί δήλωσαν πως.. κοιτάξτε τι ωραίο παιχνίδι που θα ήταν αν δεν είχε πεθάνει ο Joel και είχαμε φουλ τέτοιες στιγμές. Εγώ θα κάνω την ερώτηση αυτή κλείνοντας ένα τεράστιο άρθρο κάπου εδώ..Θα είχαμε εκτιμήσει το ίδιο εκείνες τις στιγμές, αν παρακολουθούσαμε αυτά τα flashbacks, μη έχοντας κατά νου το γεγονός ότι ο Joel έχει πεθάνει και ο δεσμός αυτός έχει σπασει;


Ο κόμπος στο στομάχι παραμένει και το τέλος πολλές φορές στριφογυρίζει στο μυαλό μου. Πραγματικά λάτρεψα και συγκινήθηκα με το εν λόγω sequel!! Σίγουρα ακόμη και στο spoiler μέρος, ξέχασα να αναφερθώ σε αρκετά πράγματα, αλλά το Underdogs.gr θα είναι εδώ, για να βγάλω οτιδήποτε άλλο προκύψει, από μέσα μου.

Αν έφτασε κανείς μέχρι εδώ κάτω, έστω και ένας (το κοντέρ μέτρα αυτήν την στιγμή 2683 λέξεις), τον ευχαριστώ πολύ. Ήταν κάτι σαν ψυχοθεραπεία για εμένα το συγκεκριμένο άρθρο και ήθελα να αποτυπώσω γραπτώς πολλά πράγματα που στριφογύριζαν/ουν στο μυαλό μου μετά το πέσιμο των credits!

“If somehow the Lord gave me a second chance at that moment, I would do it all over again”

Σχετικά με Thimios

Στο μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας φροντίζω για την προμήθεια του αλκοόλ και των ξηρών καρπών σας.Τις υπόλοιπες ώρες καταγράφω εδώ τα "shower thoughts" μου, και υπόψιν κάνω κάθε μέρα μπάνιο..