Stephen King-Μία μικρή γνωριμία

Tο παρακάτω πόνημα είναι μία προσπάθεια οδηγιών προς ναυτιλλομένους για τον ωκεανό βιβλίων του καπετάνιου Stephen King. Mετά από παρότρυνση( διαταγή) του αφεντικού (aka Θύμιος Kολοκούρας )ξεκινάω αμέσως .Δεν θα κάνουμε spoil για τα βιβλία παρά μόνο θα πούμε λίγα λογάκια ώστε να σας παροτρύνουμε να μπείτε στο μαγικό κόσμο του …

Να τονίσω εδώ πως δεν πρόκειται για κάποιο best of ή για κάποιον οδηγό αγοράς .Απλά μία πρόταση πώς να μπείτε στο σύμπαν του αγαπητού μας Βασιλιά.Ενός συγγραφέα που εχει χαρακτηριστεί σαν Μαιτρ του Τρόμου και θεωρεί τον τρόμο επιστήμη..

Το Αυτό (1986)

Ξεκινάμε με Το Αυτό. Κατά τη γνώμη μου το καλύτερο όλων ,το κορυφαίο του έργο. Κείμενο αριστουργηματικό, χρήση γλώσσας φοβερή, ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από την πάρτη του. Μία παρέα παιδιών στο Ντέρι του Μέην καλείται να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο εσωτερικό φόβο αλλά και το μεγαλύτερο φόβο όλων.’Ενα φόβο που επιστρέφει κάθε 30 χρόνια και είναι πεινασμένος…. πολύ πεινασμένος….Εδώ υπάρχουν όλα: φόβος ,παιδιά ,ευαισθησία ,πραγματικός τρόμος αλλά και ένα τεστ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Τέλειο, Α ,10 με τόνο! Ογκώδες μεν ,αλλά σίγουρα οι σελίδες του θα τελειώσουν πολύ σύντομα.. (σ.σ:Δεν το έχω διαβάσει μόνο μία φορά). Το πρόσφατο remake του στον κινηματογράφο δίχασε τον κόσμο. Κατά τη γνώμη μου ειδικά το δεύτερο μέρος δεν ήταν ιδιαίτερα καλό. Σαν τυπάκος γεννημένος τη δεκαετία του 80 έχω μείνει στην εικόνα του Pennywise (o κακός του βιβλίου) με τον Tim Curry ακόμα…

Το Κοράκι (1978)

Επόμενη επιλογή το Κοράκι ή όπως είναι ο original τίτλος :Τhe Stand .Επίκαιρο όσο ποτέ καθώς πολλοί παραλλήλισαν τη γρίπη που υπάρχει στο βιβλίο αυτό με τον κορονοϊό που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Μία παγκόσμια πανδημία που σκοτώνει ,ένα βιολογικό όπλο που θα αφανίσει γενιές .Δεν σας κέντρισα την περιέργεια; Νομίζω πως ήρθε η ώρα να βυθιστείτε στις σελίδες του… Για μένα και πάλι αγαπημένο και αν και το διάβασα σχετικά μικρός, ακόμα θυμάμαι την ανατριχίλα που μου προκάλεσε.Δεν μπορώ να πω παραπάνω γιατί θα αποκαλύψω πτυχές της υπόθεσης .Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ανοίξετε το βιβλίο..(Βάλτε και καμιά μάσκα καλού κακού…)

Η Λάμψη (1977)

Ο Τζακ Τόρανς παίρνει την οικογένειά του και μετακόμιζει σαν επιστάτης στο ξενοδοχείο “Θέα” για όλο το χειμώνα για να το συντηρεί .Εκεί συμβαίνουν περίεργα πράγματα…Τελικά ποιος είναι; Τι έχει στο μυαλό του; Τι έχει κάνει στην οικογένειά του; Το μικρό παιδί του ο Ντάνι έχει έναν φίλο τον οποίον όμως δεν βλέπει κανείς άλλος. Είναι προικισμένος (ή καταραμένος;) με την “λάμψη”, βλέπει πράγματα, νιώθει πράγματα.. Δυστυχώς ξαφνικά το μυαλό του Τζακ γυρνάει! Τι θα συμβεί στην οικογένειά του; Τι θα συμβεί στα αγαπημένα του πρόσωπα ; Τι θα συμβεί στον ίδιο; Ένα εξίσου αριστουργηματικό βιβλίο το οποίο έχει μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη από τον μέγιστο Stanley Kubrick, μια ταινία την οποία ο Stephen King ωστόσο δεν ενέκρινε.

Κάρι (1974)

Ακολουθεί το Κάρι .Το πρώτο πόνημα του Βασιλιά ,το πρώτο διήγημα, το οποίο στην αρχή είχε καταλήξει τα σκουπίδια .Έπειτα όμως από προτροπή- προσταγή της συζύγου του Tabitha ,το βιβλίο κατέληξε να τυπωθεί. Ευτυχώς για όλους μας !!H Κάρι είναι ένα κορίτσι ιδιαίτερο ,ένα κορίτσι το οποίο έχει δεχτεί bullying, ένα κορίτσι το οποίο η μάνα του καταπιέζει πολυ. Μια μάνα η οποία είναι κολλημένη με τη θρησκεία ,ωστόσο η ίδια είναι βουτηγμένη στην αμαρτία .Η Κάρι έχει υπεράνθρωπες δυνάμεις .Τι είδους άραγε είναι αυτές ;Tο μόνο σίγουρο είναι ότι κάτι δεν θα καταλήξει καλά… Το Κάρι έγινε επίσης μία ακόμα όμορφη ταινία από τον Brian de Palma (προσωπικά από τις αγαπημένες μου). Αν και πρώτο βιβλίο του King, κατ’ εμέ καταχωρίζεται στα κορυφαία του και έτσι αποδεικνύεται ότι οι μεγάλοι συγγραφείς δεν εξελίσσονται απλά …έχουν στο αίμα τους το ταλέντο…

Μίζερι (1987)

Επόμενο και για να συμπληρώσουμε πεντάδα και να κατέβουμε στο γήπεδο είναι το Μίζερι. Η Annie Wilks είναι μία νοσοκόμα σε μία μικρή κωμόπολη. Μία νοσοκόμα που αγαπάει πολύ τα βιβλία και ιδιαίτερα το χαρακτήρα της Misery Chastain .Ένα τροχαίο του συγγραφέα θα οδηγήσει και τους δυο σε μία μοιραία συνάντηση. Η νοσοκόμα θα κάνει το καθήκον της και θα τον περιθάλψει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, καθώς ανακαλύπτει οτι στο τελευταίο του βιβλίο ο συγγραφεας Paul Sheldon “σκοτώνει” την αγαπημένη της Misery.. Eξίσου όμορφη μεταφορά στον κινηματογράφο με τον ρόλο της Wilks να καταλήγει στην υπέροχη Κathy Βates, η οποία κέρδισε Oscar και Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της.

Αϋπνία (1994)

Ένα τελευταίο. ‘Ενα βιβλίο το οποίο πολύς κόσμος ίσως να μη γνωρίζει .’Ενα ίσως outsider, αν και εμένα είναι από τα αγαπημένα μου και από τα καλύτερα μου .Οι γυναίκες της ζωής μου (aka η σύζυγός μου και η μάνα μου) λένε ότι είναι σίγουρα το καλύτερο του .Δεν θα διαφωνήσω απαραίτητα αν και Το Αυτό έχει καλύτερη θέση στην καρδιά μου. Ο πρωταγωνιστής μας Ralf βλέπει περίεργα πράγματα από τότε που έχασε τη γυναίκα του. Βλέπει χρώματα γύρω από τους ανθρώπους ,βλέπει αύρες. Μία σειρά θανάτων ταράζει την πόλη του. Τι ευθύνεται γι’ αυτό; Υπόγειες μυστικές ,σκοτεινές δυνάμεις μάλλον είναι υπεύθυνες για τους θανάτους, υπεύθυνες για τραγωδίες, υπεύθυνες μόνο για κακό…Πού θα καταλήξει αυτό τελικά ;Δεν σας έπιασε μία περιέργεια;

Όσον αφορά τη μικρή μου αυτή προσπάθεια να πω ότι σίγουρα θα υπάρχει κόσμος ο οποίος θα διαφωνήσει με τις επιλογές αυτές. Σίγουρα θα πει πως παραλείψαμε βιβλία. Σίγουρα θα πει ότι δεν είναι αυτές καλές προτάσεις . Όπως συνηθίζω να λέω, πραγματικά πιστεύω (αν και μπορεί να ακουστεί οπαδικό αυτό)πως δεν έχει γράψει κακό βιβλίο. Ίσως έχει κάποια λίγο πιο αδύναμα ,καθότι πάντα έχουμε πολύ μεγάλες προσδοκίες από αυτόν. Παραμένει ακόμα παραγωγικός ,αν και σε μεγάλη ηλικία,ενώ γράφουν και τα παιδιά του όπως και η γυναίκα του που είναι επίσης γνωστή συγγραφέας. Σίγουρα έχουμε να δούμε πολύ έργο ακόμα από την οικογένεια King.

Πολλά από τα βιβλία του Stephen (τα περισσότερα)έχουν μεταφερθεί στη μικρή ή μεγάλη οθόνη με σχετική η μεγάλη επιτυχία ( ή και καθόλου πχ maximum overdrive) ,αλλά αυτό θα μας πάρει άλλο ένα άρθρο για να το αναλύσουμε. Απολαύστε τα βιβλία και..κλειδώστε και την πόρτα…Ποτέ δεν ξέρεις..

 

Σχετικά με spoon

My name is Spoon and i am funky! Μου αρέσει η ακραιότητα σε ολες τις μορφές της τέχνης, οι Bad Brains και η ζάχαρη. Grind on!